KODLADIM KENDİMİ, BURNUM TETİKTE

Kendimi kodladım. Evet, bildiğin kodladım. Ayarları basit, arayüzü sade. Karşıma “burnu büyük” biri mi çıktı, benim burun otomatikman büyüyor. Ne buton var ne güncelleme. Sistem kendi kendine çalışıyor.

Bir zamanlar susardım. İçimden sayardım. “Boş ver” der, yoluma bakardım. Sonra fark ettim, bu sessizlik benim içime doğru büyüyen bir burunmuş. Dışarıdan görünmüyor ama içeride kocaman. Taşıması zor, nefes alması daha zor.

Burnu büyük insanları bilirsin. Odaya önce egosu girer, kendisi sonra. Her cümle “ben” diye başlar, nokta bile koymadan devam eder. Her şeyi bilirler ama dinlemezler. Her yere tepeden bakarlar, sonra neden yalnız kaldıklarını anlamazlar.

İşte tam o anda benim sistem devreye giriyor.

Bir bakıyorum, burun uzuyor. Pinokyo misali ama yalan söyleyince değil, kibir görünce. Bilerek yaptım bu ayarı. Çünkü kibir bulaşıcı. Önlem almazsan sana da geçiyor. Ben de aşıyı böyle geliştirdim.

Burnum büyüyünce ne mi oluyor?

Birincisi, mesafe koyuyorum. Burnu büyükle arama doğal bir mesafe giriyor. İkincisi, dili kısalıyor. Lafı dolandırmıyorum. Üçüncüsü, kendimi hatırlıyorum. “Sen kimsin, nereden geldin, kimlerle yürüdün?” diye içime bir ses düşüyor.

Bu ülkede tevazu hâlâ en pahalı erdemlerden biri. Bulan saklıyor, kaybeden fark etmiyor. O yüzden burnu büyük çok, omuz omuza durabilen az. Herkes vitrin derdinde, kimse mutfağa girmek istemiyor.

Ben mutfağı seviyorum. Emek kokusunu, teri, yanığı. Orada burunlar küçülür, eller büyür. Orada kimse kimseye yukarıdan bakmaz. Çünkü herkes bilir, bir adım kayarsan hep beraber düşersin.

Kendimi kodladım dedim ya, geri dönüşü yok. Burnu büyüklere karşı benim burnum büyüyor ama bir farkla: Benimki uyarı lambası. “Dikkat, ego tespit edildi” diye yanıp sönüyor.

Kimse kusura bakmasın.

Bu saatten sonra kibire alerjim var. İlacı da yazdım, dozu da belli. Azıcık insanlık, bolca tevazu. Yan etkisi yok. Sadece bazı burunları rahatsız eder.

O da sorun değil.

Zaten biraz rahatsız olmadan değişen kim var ki?