MECLİS EKRANI +18 Mİ OLMALI?

Hani bir film izlediğinde ekranın köşesinde bir uyarı çıkar ya… “Şiddet ve olumsuz öğeler içerir.”

Altında da yaş sınırı… 7+, 13+, 18+…

Peki Meclis yayınları kaç yaş üstüne uygun?

İnsanın aklına şu soru geliyor: Aynı uyarı yı neden Türkiye Büyük Millet Meclisi yayınlarında görmüyoruz?

Son genel kurul görüntü lerini izlemişsinizdir. Fiziki itişmeler, kürsü önünde gerilim, bağrışmalar… En son iki bakanın yemin töreninde yaşanan tablo yine bardağı taşırdı. Yemin edilen bir günde devlet ciddiyetinin zirve yapması gerekirken, tansiyon zirve yaptı.

Bu görüntüleri çocuklar da izliyor.

Okullarda çocuklara ne anlatıyoruz?

“Konuşarak çöz.”

“Saygılı ol.”

“Fikirle mücadele et, kişiyle değil.”

akşam eve gidiyor, ülkenin en üst yasama organında tam tersini görüyor. Biz bir şey anlatıyoruz, ekran başka bir şey öğretiyor.

Meclis sadece kanun yapılan bir yer değildir. Orası siyaset kültürünün vitrini. Orada kullanılan dil, toplumun diline dönüşür.

Kürsüde hakaret varsa, sokakta öfke artar.

Genel kurulda itişme varsa, Genç ler bunu normalleştirir.

sorun sadece bir anlık gerilim değil. Sorun örneklik.

Şunu net söyleyeyim: Meclis çatısı altında medeni çerçevede konuşmayı beceremeyen, fiziki müdahaleye başvuran bir milletvekilinin sadece kınanması yetmez.

Bu görüntüler ya yayın sınırına alınmalı ya da ciddi yaptırımlarla karşılık bulmalı. Demokrasi bağırarak değil, konuşarak güçlenir.

Daha açık konuşayım.

Şiddete başvuran, Meclis vakarını zedeleyen vekiller için vekilliğin düşürülmesi dahil ağır yaptırımlar gündeme gelmelidir. Milletin iradesi, milletin gözünün önünde bu kadar hoyratça temsil edilemez.

Belki artık Meclis yayınlarının başına şu ibareyi koymalıyız:

“Şiddet ve olumsuz öğeler içerir. Çocukların izlemesi sakıncalıdır. ”

Bu cümleyi yazmak bile insanın içine dokunuyor.

Çünkü Meclis, milletin evidir.

Evde kavga eden büyükler varsa, çocuklar huzurlu büyüyemez.

Orada yükselen her ses sadece o salonun duvarlarında kalmaz. okul sıralarına, ev içi sohbetlere, sosyal medyadaki tartışmalara kadar yayılır. Siyaset dili sertleştikçe toplumun siniri gerilir. Meclis sakinleşmeden memleket sakinleşmez.

Demokrasi yumrukla değil, kelimeyle ayakta kalır.

Ve kelimeyi taşıyamayanın, milleti taşıma iddiası da zayıflar.