EN ÇOK KİM YAZDI BİLİYOR MUSUNUZ?

“EPSTEİN ÖLDÜ, SİSTEM YAŞIYOR” başlıklı yazının altına 100’e yakın yorum geldi .

Yaklaşık 90’ı kadınlardan.

Bu bir istatisk değil, bir vicdan trafiği. Vicdanın cinsiyet dağılımı gibi birşey...

Yorumların çoğu aynı yerden yükseliyordu. Anne yüreğinden. Kadın sezgisinden. koruma içgüdüsünden.

“Bir çocuk ‘anneceğim’ diye bağırıyorsa hepimiz suç ortağıyız” demiştik.

En çok da kadınlar duydu o çığlığı.

Yorumlara tek tek baktım.

Bazısı dua ediyordu.

Bazısı öfkeliydi.

Bazısı “aklım almıyor” diyordu.

Bazısı “susmayalım” diye haykırıyordu.

Ama hepsinin ortak bir cümlesi vardı aslında:

“Bu böyle devam etmemeli.”

Bir kadın okur, “Bebek her yerde korunmaya muhtaçtır” yazmış.

Bir diğeri, “Çocuklarını koruyamayan sistem niye var?” diye sormuş.

Bir başkası geceleri uyuyamadığını söylemiş.

Bu cümleler süslü değil. İçgüdüsel.

Jeffrey Epstein dosyası dünyanın en karanlık başlıklarından biri olabilir. Ama mesele sadece bir isim değil. Mesele, o ismin arkasındaki yapı.

Ben yazıyı kaleme alırken sistemden bahsettim. Güçten. Dokunulmazlıktan. Çürümeden.

Ama yorumlarda başka bir şey vardı.

Acı vardı.

Erkekler daha az yazmış. Belki okudular. Belki içlerinden geçirdiler. Belki sustular.

Kadınlar susmamış.

Çünkü kadın için çocuk meselesi teorik değildir. Politik değildir.

Jeopolitik hiç değildir.

Çocuk, çocuktur.

Bir kadın o çığlığı duyduğunda önce ideolojiye bakmaz. Bayrağa bakmaz. Pasaporta bakmaz.

“Anneceğim” der ve orada dünya durur.

Bu tablo bana şunu düşündürdü:

Belki de dünyayı kurtaracak olan büyük stratejiler değil, kadınların bu ısrarcı vicdanıdır.

Sistemler kirlenebilir. Güç yozlaşabilir. Dosyalar kapatılabilir.

Ama bir annenin içindeki alarm kapatılamaz.

90’a yakın kadın yorum yazdıysa, bu sadece bir sayı değil. Bu, “Ben buradayım ve görüyorum” demektir.

Ve belki de asıl mesele şu:

Çocukların korunamadığı bir çağda, en güçlü muhalefet annelik duygusudur.

Erkekler de yazmalı. Erkekler de öfke duymalı. Erkekler de “Bu benim meselem” demeli.

Çünkü çocuk sadece annenin değil, insanlığın meselesidir.

Ama şunu inkâr edemeyiz;

O yazının altında en çok kadınlar vardı.

Ve bazen bir toplumun nabzını anlamak için anket yapmaya gerek yoktur.

Yorumlara bakarsınız.

Kim konuşuyor, kim susuyor…

Oradan anlarsınız.