AFİŞLER PARLAK, MESAJ DUMAN ALTINDA

Bağımlılıkla mücadele… Kulağa güçlü geliyor.

Toplantılara dışarıdan bakınca da öyle. Özenli afişler, dikkat çekici isimler, “uzman”, “profesyonel” vurgusu…

Salon doluyor, protokol yerini alıyor. Beklenti yükseliyor.

Konuşmalar başlıyor. Zararlı, uzak durulmalı, geleceğimizi çalıyor… Hepsi doğru.

Ama değinmek istediğin bu değil.

Mesele kürsüye çıkmadan birkaç dakika önce kapı önünde yakılan bir sigara… Sonra konuşma bitiyor, alkışlar geliyor, aynı kapıya yönelen aynı alışkanlık…

İşte asıl tablo burada başlıyor.

Bağımlılığı anlatan birinin aynı bağımlılığa yönelmesi artık basit bir detay değil. Bu, söz ile yaşam arasındaki mesafenin görünür hale gelmesidir. Ve o mesafe, en doğru cümleyi bile zayıflatıyor.

Çünkü salondaki herkes o sahneyi görür. Akılda kalan çoğu zaman anlatılanlar değil, o kısa görüntüdür.

Bağımlılıkla mücadele afişle ya da iyi hazırlanmış sunumlarla kazanılmaz. Bu iş tutarlılıkla kazanılır. Söylenenle yapılan yan yana durduğunda anlam kazanır.

Aksi halde, kürsüde kurulan en düzgün cümle bile yere basmaz.

Yapılması gereken aslında basit. Ya söylenenle yaşanan aynı olacak, ya da o kürsüye bunu taşıyabilenler çıkacak.

Kürsüdeki söz ne kadar güçlü olursa olsun, kapıdaki davranış daha ağır basar. Bir sigara dumanı, bütün afişleri bir anda silik hale getirebilir.

Burada mesele artık sadece bir gözlem değil. İletişim ve davranış biliminde bu durum, insanların çelişkiyi kelimelerden çok gördükleri üzerinden okuduğunu anlatır. Bir mesaj ne kadar güçlü olursa olsun, eğer davranışla örtüşmüyorsa zihin o mesajı geri plana iter. Çünkü güven, söylenenle değil görülenle kurulur.

Aynı şekilde insanlar ne yapmaları gerektiğini çoğu zaman dinleyerek değil, izleyerek öğrenir. Özellikle gençler için bu çok daha belirgindir. Önce davranış görünür, sonra söz anlam kazanır. Eğer ikisi aynı yerde buluşmuyorsa, öğrenilen şey anlatılan değil, görülen olur.