İNTİHAR ETTİ…

Toplumuzda son zamanlarda en sık duyduğumuz haber başlığı ‘İNTİHAR’.

İntihar, kişinin kendi tercihiyle yaşamını son vermesidir ve bunun bir tercih gibi görmemize yol açan birçok etken arasında intiharı aile içi şiddet, huzursuzluk ve iletişimsizlik, zor ekonomik koşullar, madde kullanımı veya sosyal medya hayatlarının özendiriciliği gibi birçok neden tetiklerken bozulan dünya düzenine karşı bir manifesto gibi tasvir edilen yazılar, haberler ve gazete de buna neden oluyor olabilir. Çünkü televizyonda, gazete ve sosyal platformlardan bu durumların bu kadar yaygın ve tekrar tekrar gösterilmesi kişi için normalleşmekte ve sıradan bir toplum sorunu haline getirmekte. Toplum olarak ölümden bu kadar kaçıp, ölümden biraz daha uzak durabilmek için her şeyi yaparken kendi isteğiyle ölüme giden birey bir irade seçimi olduğunu gösterir bu da şu soruyu açığa çıkarır kafalarda, ne oluyor da kişi intihar düşüncesine girip kendi canına kıymak istiyor.

‘Bireysel yalnızlık’ son zamanlarımızda çok kalabalık ailelerde ve toplulukta dahi yaşatılan bir zorbalık türüne döndü. Kişi artık herhangi bir aidiyet duygusu hissedememe hem ailede hem arkadaş çevresinde veya yaşadığı toplulukta. Bundan kaynaklı olarak kişi, yalnızlıkla başa çıkmak isterken sürekli bir devinim içinde kendisini olduğu gibi değilde sürekli değişen ‘kabul edilme algısına’ göre değiştirme, sosyal medyada dayatılan doğru hayat , güzellik ve yaşam bu diye gösterilen sahte mutluluklar bireyde intihar düşüncesini güçlendiriyor. Sürekli arayış içinde çırpınırken yaşadığı yalnızlık, tükenmişlik ve boşluk hissi kişiyi bunlarla baş etmek için yanlış kullanımlara yönlendiriyor örneğin madde kullanımı gibi bu da bir süreden sonra kendini yok etme güdüsünü temellendirir. Tabi sadece bu değil yaşanan zor ekonomik koşullar, madde kullanımı ve travmatik yaşam olayları da intihara sebebiyet vermektedir. Peki, intihar düşüncesinde olan bireye ne yapmalı veya ona nasıl davranılmalı?

Bu konuda aileler çok büyük sorumluluk düşmekte, kişi için kilit nokta ailesidir. Aile arasında iletişim ne kadar iyise, aile içinde roller belliyse veya aile içinde huzursuz kişi çabuk fark edilip kendisi ile iletişime geçiliyorsa kişinin kendini güvende ve iyi hissetmesini sağlar. Birey aslında depresif ruh halinde sessiz çığlıklarla etrafındakilere ‘Bakın ben buradayım, acı çekiyorum görün beni’ sinyalleri verirken aile içerisinde bunun fark edilmesi kişi ile ilgilenilip sağlıklı iletişim kurmak intihar düşüncesindeki kişi için caydırıcı olmakla birlikte iyileştirici olabilme durumunu da doğurur. Gerektiği takdirde kişiye yardımcı olabilmesi için profesyonel destek alması konusunda yönlendirme yapabilmek, onun anlaşıldığını ve sessiz çığlıklarını duyabildiklerini hissettirmek önemlidir. Kişide intihar düşüncesi hafife alınamayacak kadar ciddi ve üzerinde durulması gereken bir durum. Toplumumuzda intihar ile ilgili sık bilinen yanlışlar vardır. Örneğin, intiharla ilgili konuşulması bunu tetikler. Bu bilinen en belirgin yanlıştır kişi ile bu durumun konuşulması aksine daha azaltıcı bir etkendir çünkü intihar ile ilgili konuşmak bireyin duygularını ifade etmesini ve yardım almasını sağlar. Bir diğer yanlış olan düşünce, kişide intiharla ilgili belirtileri yok saymak, göz ardı etmek. İntihar belirtileri ciddiye alınmalıdır. İntiharı düşünen bir kişi sosyal izolasyon, duygusal değişiklikler, davranışsal değişiklikler gibi işaretler gösterebilir. Bu tür belirtiler fark edildiğinde derhal yardım almak önemlidir bu ve buna benzer bilinen bir sürü yanlış var. Mühim olan fark edilmesi, kişi için doğru ve profesyonel yardıma yöneltilmesidir.

İntihar, kişinin hayatına sona erdirmesine yönelik bir eylem olup, çoğu zaman karmaşık duygusal, madde kullanımı ve psikolojik nedenlerden kaynaklanır. Ancak doğru yaklaşımın benimsenmesi ile intihar önlenebilir bir durumdur. Bu konuda bilinçli olmak ve uygun destek mekanizmalarını devreye sokmak, intihar riskini azaltarak insanların hayatlarını kurtarabilir. Bilinçli, farkındalık kazanmış ve sağlıklı iletişimin olduğu toplumları biz kurabiliriz. Öğrenerek ve öğreterek, çocuklarımızı sorunlarıyla baş başa bırakmadan süreğen ve doğru iletişimle.