YAZAR NİÇİN YAZAR

İlk kargacık burgacık yazılar yazmakla yazı hayata girmiş oldu. Yazı yazabildiğime seviniyor fakat okumayı sevdiğim kadar yazmayı sevmiyordum. Zorunlu haller dışında da yazmıyordum.

Lise yıllarında Mevlâna’nın, Bektaşi'nin, Yunus Emre'nin sözlerindeki nahifliğin, hoşgörünün, sevginin güzelliğinden etkilendim. Yüreğimde yazmaya dair bir heves filizlendi ve yazmaya başladım. Zaman zaman kısa kısa şiirler, öyküler, deneme tarzında yazılar yazıyor, kitap sayfalarının arasına bırakıyor, bir süre sonra yırtıp atıyordum. İleride bir eser çıkaracağım ise aklımın ucundan bile geçmiyordu.

Zaman ilerledi; eğitim hayatından çalışma hayatına geçtim. Bir sohbet esnasında bir mesai arkadaşım kendi hayatını anlattı. Anlatılanlardan etkilendim, duygulandım ve çok üzüldüm. Konuşmasının sonunda derin bir ah çekerek, “Keşke hayatımı yazan biri olsaydı.” dedi.

O an; bir eş, bir anne olduğumu, sekiz beş mesaisiyle çalıştığımı, roman yazmanın meşakkatli bir iş olduğunu, zaman isteyeceğini, sabredip sabredemeyeceğimi, teknik konularda başarılı olup olamayacağımı hiç düşünmeden, hiçbir muhasebe yapmadan “Evet, ben yazabilirim.” dedim ve yazmaya başladım.

Yazarken kalemimin takılmadığını fark ettim. İçimden geçenler coşkun bir nehir gibi kaleme, kalemden de kâğıda akıyordu. Kafamı yoran şeylerle değil; “Bu cümle olmamış,”, “Bu cümle daha oturaklı olabilir.” Ya da “Bu cümleyi gerçekten ben mi kurdum?” gibi güzel sorgulamalar zihnimi meşgul ediyordu. Bunlar beni yormuyor, germiyor; aksine mutlu ediyordu. Hatta üzerimdeki yorgunluğu alıyordu. Sağlığım için de bunlar iyi geliyordu.        

George Orwell, “Benim için yazı hem kişisel bir tatmin hem de toplumsal bir sorumluluktur.” der. Yazmak benim için de böyledir.

Yazmak üretmektir, bilgi paylaşmaktır ve yazarın hep yaşamasıdır.

Yazarın hem kendine hem bulunduğu çevreye hem de coğrafyasına katkı sağladığının farkındalığıyla kendi kendime, “Madem yazabiliyorum, niçin yazmayayım ki?” dedim.

Kuru Pınar ile yola koyuldum, Umut İpiltileri ile yola devam ettim.

İki eserimde de yazarken aklıma hep şu soru geliyordu. “Yazar Niçin Yazar”

Yazar, duygu ve düşüncelerini ifade etmek, yapmak istediği değişiklikleri dile getirmek, bulunduğu coğrafyaya ve çağa ışık tutmak için yazar.

Her yazarın bir yazma gerekçesi vardır. Kimi ünlü olmak için, kimi sevilmek ve sayılmak için, kimi bilgi birikimini paylaşmak için, kimi de geçimini sağlamak için yazar.  

Ayrıca her yazar farklı alanlarda kalem oynatır. Kimi dini, kimi siyasi, kimi güncel, kimi de kişisel gelişim alanında yazar.

Sorumun cevabını ararken; çevremden, aldığım eğitim ve okuduğum kitaplardan edindiğim bilgiler ışığında, kişisel gelişim alanında kalemimin daha güçlü olduğunu ve bu alanda daha da güçleneceğini fark ettim. Bu şekilde okuyucularıma daha faydalı olabileceğime kanaat getirdim ve bu alanda yazmaya karar verdim.  

Kişisel gelişim ile kişilik birbirini tamamlayan kavramlardır. Kişiliğin bir kısmı doğuş tan gelse de kişisel gelişim kişiliği inşa eder.

Elbette bireylerin teknik alanda yetiştirilmesi çok önemlidir. Alanında profesyonel yetişmiş bir siyasetçi ülkenin sağlıklı yönetilmesinde, iyi bir ekonomist refah düzeyinin yükselmesinde, iyi bir doktor kaliteli bir yaşamın sürdürülmesinde, iyi bir mühendis üretimin gelişmesinde, iyi bir öğretmen nitelikli bir eğitimin sağlanmasında, iyi bir imam ise toplumda huzurun tesisinde önemli bir rol oynar.

Francis Bacon’un, dediği gibi, “Bilgi Güçtür.” Ancak bu bilgiye iyi niyet eşlik ediyorsa güç insan yararına olur; aksi takdirde zarar verebilir.  

Bu nedenle iyi niyete sahip bireylerin yetiştirilmesi, teknik alanda bireylerin yetiştirilmesinden daha elzem ve daha önceliklidir.

İyi niyetli bireylerin yetiştirilmesine ve çoğalmasına; gerek davranışlarımla gerek sözlerimle, gerekse kalemimle bir katkı sağlamak için bu yola koyuldum, sağlayabilirsem ne mutlu bana.

Sağlıkla kalın.