TEVEKKÜL 

İnsan her hali kârda bir iş yapmaya meyillidir, ya okur, ya ticaret yapar ya ziraat yapar, ya memurluk ya işçilik ya cihat yapar ve saire. İnançlı olan bu çalışkan insan seçtiği işinde muvaffak olmak için Allah'a tevekkül eder. evet, makbul tevekkülün şartları var, şartı ya zahiri ve sathi ve ya da içli, isabetli ve yararlıdır. Faydası olan tevekkül şartları icra edilen itimattır, sathi tevekkül ise şartları terk edilen şartsız olup mutemet olmayandır.

 Doğru olan ciddi tevekkül şeklini Peygamberden dinleyelim. Evet, bir âdem peygamber (als)ın yanına gelmiş, peygamber gelen adama nerden geldiğini ve nasıl geldiğini sormuş, adam falan yerden devesiyle geldiğini söylemiş. Nebi devesini nereye bıraktığını sorduğunda adam deveyi bağlamadan sahraya bıraktığını ve Allah'a tevekkül ettiğini ifade etmiş. Nebi, adama akıl ve tevekkel deveyi bağla sonra tevekkül et diyerek faydalı tevekkülün suratını beyan etmiştir. Yani deveyi sahraya bırakıp tevekkül etmenin hatalı olduğunu belki deveyi bağlayıp sonra tevekkül etmenin gerektiğini ifade etmiştir.   Hz. Ömer, ibadetle meşgul olup bir iş yapmayan, tembel insanlara “siz kimsiniz?” diye sormuş, “tevekkül edenleriz” diye cevaplamışlar… Bunun üzerine Hz. Ömer, “siz tevekkül eden değil, teekül edenlersiniz, yani yiyici olanlarsınız; tevekkül edenler onlardır ki, çalışır, örneğin çift sürer, tohumu toprağa atar, tarım şartları yerine getirir sonra tevekkül eder”.

İşin icrasıyla tevekkül ederiz.Tevekkül şartlarını ifa ederiz.Şartsız, salt tevekkül etmeyiz.   Deveyi bağlarız ve tevekkül ederiz. Hakka namzet ol