EZANLA BAŞLAYIP SELA İLE BİTEN YOLCULUK!..

İnsanoğlunun ömrü, bir sabah vakti kulağa fısıldanan ezanla başlar; bir gün vakti geldiğinde ise sela ile uğurlanır. Hayat dediğimiz o uzun sandığımız yolculuk, aslında iki nida arasına sığan kısa bir misafirlikten ibarettir.

Ne garip…

Başlangıcımızda bize ait olmayan bir ses, sonumuzda yine bizim dışımızdan yükselen bir çağrı.

İnsanoğlu, bu dünyaya sahip olmak için değil; anlamak, yaşamak ve iz bırakmak için gönderilmiş gibidir. Ama çoğu zaman unuturuz. Günler geçer, yıllar devrilir, biz kalıcıymış gibi planlar yaparız. Oysa her ezan bize başlangıcımızı, her sela ise kaçınılmaz sonumuzu hatırlatır.

Hayatın koşuşturması içinde kalplerimiz yorulur, ruhumuz daralır. Daha çok kazanmak, daha çok sahip olmak isterken; aslında en kıymetli şeyi, yani zamanı fark etmeden tüketiriz. Oysa insanın en büyük zenginliği; kırmadan, incitmeden, sevgiyle geçirdiği anlardır. Çünkü bu dünya, biriktirdiklerimizle değil; geride bıraktığımız izlerle hatırlanır.

Bir düşün…

Adın anıldığında ne hatırlanacak?

Bir tebessüm mü, bir iyilik mi, yoksa kırık bir kalp mi? İşte bütün mesele burada gizli. Çünkü bu hayat, uzunluğu ile değil; anlamı ile ölçülür.

Ezanla açılan bir ömür, selayla kapanırken geriye sadece hikâyemiz kalır. Ne makamlar, ne servetler, ne de geçici hevesler bizimle gelir. Bizden geriye kalan; dualarda anılmak, bir hayırla yad edilmek ve güzel bir hatıra olmaktır. Belki de bu yüzden, insan kendine sık sık şunu sormalı: “Ben bu iki nida arasında neyi doğru yaptım?”

Çünkü biz, bu dünyada kalıcı değiliz. Sadece kısa bir süreliğine emanet edilen bir yolcuyuz. Ve her yolcu gibi, bir gün mutlaka çağrıldığımız yere döneceğiz.

Öyleyse gelin; kalplerimizi yormadan, gönüller kırmadan, iyiliği çoğaltarak yaşayalım. Çünkü en güzel miras; ardımızdan edilen bir dua, en büyük kazanç ise temiz bir vicdandır.

Unutmayalım…

Ezanla başlayan bu yolculuk, sela ile son bulmadan önce; insan olmanın hakkını vermek, belki de bu dünyanın en büyük imtihanıdır!