Bir salonda gençlere bağımlılığın zararlarını anlatmak, onları kötü alışkanlıklardan uzak tutmaya çağırmak elbette önemli. Peki, kürsüde söylenenlerle kürsüden inildiğinde yapılanlar birbirini tutmuyorsa?
Uyuşturucuyla mücadele kapsamında seminerler, paneller ve konferanslar düzenleniyor. Uzmanlar konuşuyor, gençlere bağımlılığın insan hayatında açtığı yaralar anlatılıyor. Ancak bütün bu çalışmaların içinde gözden kaçırılmaması gereken bir mesele var. Anlattıklarımızla yaşadıklarımız ne kadar örtüşüyor?
Bir düşünün…
Konuşmacı, salona girmeden önce kapının önüne çıkıp sigarasını içiyor. Ardından kürsüye geçerek gençlere bağımlılığın insanı nasıl kuşattığını anlatıyor. Sunum bitiyor, alkışlar geliyor, katılımcılar dağılıyor. Konuşmacı ise yeniden kapının önüne çıkıp bir sigara daha yakıyor.
Peki, gençlerin zihninde nasıl bir tablo oluşuyor?
Elbette sigara içen birinin uyuşturucuyla mücadele konusunda konuşamayacağını söylemiyorum. Mesele konuşma hakkı değil, temsil ettiği değerlerle kendi davranışları arasındaki tutarlılık.
Çünkü gençler yalnızca dinlemiyor, gözlemliyor da. Söylenenleri olduğu kadar konuşmacının davranışlarını da değerlendiriyor.
Sigara içmekle uyuşturucu kullanmak aynı şey değildir. Sağlık üzerindeki etkileri ve taşıdıkları riskler farklıdır. Ancak sigaranın da bağımlılık yapıcı bir ürün olduğu gerçeğini görmezden gelemeyiz.
Bağımlılığın insanın özgürlüğünü kısıtladığını anlatırken kendi alışkanlıklarımızı sorgulamaktan kaçınmak, verdiğimiz mesajın inandırıcılığını zayıflatmaz mı?
Bağımlılıkla mücadelede gençlere yalnızca zararlı maddelerin etkilerini anlatmak yeterli değil. Güven oluşturmak, farkındalık kazandırmak ve davranışlarla örnek olmak da bu mücadelenin bir parçası.
Elbette hiç kimseyi kusursuz bir hayat sürmeye zorlayamayız. Ancak topluma rehberlik eden, özellikle gençlere yol gösteren kişilerin kendi alışkanlıklarını da sorgulaması beklenir.
Bir konuşmacı sigara kullanıyorsa, bağımlılık üzerine konuşurken sigaranın da bağımlılık boyutunu kabul etmesi ve kendi davranışları konusunda farkındalık göstermesi, anlattıklarını daha inandırıcı kılmaz mı?
Uyuşturucuyla mücadele etkinliklerinde konuşmacı seçilirken yalnızca unvanlara, akademik sıfatlara ve hitabet gücüne bakılmamalı. Alan bilgisi, deneyim, etik yaklaşım ve gençlerle kurulan iletişim de dikkate alınmalı.
Hatta gençlere bağımlılıktan uzak bir yaşamı anlatmayı amaçlayan programlarda sigara kullanmayan konuşmacıların tercih edilmesi de değerlendirilmesi gereken bir ölçüt olabilir. Bu, sigara kullanan kişilerin bilgisini ve emeğini yok saymak değil, verilen mesajla oluşturulan örnek arasındaki uyumu güçlendirmektir.
Uyuşturucuyla mücadele için yapılan çalışmaları elbette önemsiyorum. Ancak bu mücadelenin etkili olabilmesi için yalnızca kürsüde ne söylediğimize değil, günlük yaşamda nasıl davrandığımıza da bakmalıyız.
Bir konferans salonunda saatlerce konuşabilir, istatistikler paylaşabilir, bağımlılığın zararlarını çarpıcı örneklerle anlatabilirsiniz. Fakat bazen gençlerin hafızasında bütün bunlardan çok daha küçük bir ayrıntı kalır.
Kürsüden inen konuşmacının ilk yaptığı şey...
Gençlere bağımlılıktan uzak durmalarını söylerken kendi alışkanlıklarımızı sorgulamayı da ihmal etmemeliyiz. Çünkü sözün inandırıcılığı, yalnızca nasıl söylendiğiyle değil, hayatın içinde nasıl karşılık bulduğuyla ölçülür.
Kürsüde bağımlılığa karşı konuşup kapıda sigara molası vermek, gençlere hangi örnekliği sunuyor?
Mikrofon kapandığında da söylediklerimizin arkasında durabiliyorsak, işte o zaman verdiğimiz mesaj gerçek anlamını bulur.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir