Ana içeriğe geç
Deniz Şanlı
Deniz ŞanlıKöşe Yazarı

Sayın Meslektaşım Doktor Ahmet Yıldız’a geç gelen bir veda…

Bunlar hep vedalaşmak istememekten.

Sayın Meslektaşım Doktor Ahmet Yıldız’a geç gelen bir veda…

Bunlar hep vedalaşmak istememekten.

Vedalaşmayı bilmemekten. Biraz da Ahmet hocamın kendisini uzaktan bilmekten. Onca yakını varken bana dile gelmek düşmez demekten.

Ama en çok da ölümü aslında hâlâ kavrayamamış olmaktan.

Biliyor musunuz, çok sevdiğim büyüklerime bile “Başınız, başımız sağ olsun! Nurlar içinde uyusun! Allah rahmet eylesin!” gibi cümleler kuramazdım eskilerde. Utanırdım, sıkılırdım; sanki o çok büyük acılarını ufaltıp da birkaç tekdüze cümleye indirgemek bana dünyadaki en büyük saygısızlık, anlayışsızlık ve hatta ayıp gibi gelirdi.

Sonra. Sonra ne mi oldu? Ölümleri görerek büyüdüm mesleğimin içinde. Tabii kendi en büyüklerimi de kaybederek.

Ancak yine de ölümle dip dibe otursam ve hatta inanmazsınız, savaştığımı sansam da her gün ve farkında olmadan aynı havayı solusam da belki de aynı bardaktan çay içerek her öğlen, anlamaya meylediyorum şimdi kendisini; sadece meylediyorum.

Anlayamıyorum, hatta şaşakalıyorum varlığına, yaşamına tanık olduğum birinin “bir bütün insan oluşu”nun çekip gidişine hem de hiç var olmamış gibi.

Delice üzülüyorum içten içe. İçim kavrularak hissediyorum yokluğu. Gözlerim çok sık nemlenir durmadık yere.

Sonra kendimi avutuyorum: “Ya zaten senin hayatından çıkıp giden biri bedenen ölmemişse de ölmüştür.” “Ama bak bu kimse hâlâ yaşıyor senin içinde, sen onu düşündüğün, bir saniyecik bile olsa aklından geçirdiğin sürece.” “Düşünmeyi bırakma!” diyorum kendi kendime. “İçinde bir yerlerde var etmeye devam et onu!”

Ressamsa bak resmine. Gir resmin içine. Bak fırça darbelerine, darbelerin yönüne. Renklerin hikâyesine katıl. Bak! Orada iskemlede tek başına, çiçekli porselen fincandan beş çayını sessizce ama hafif bir tebessümle içen narin, mint yeşili şapkalı kadının yüzüne, ellerine. O tebessümün arkasında gizlenen aşkı duyumsa karamel aromalı kahvenin tadı gibi.

Azeri muhteşem bir sesi dinle örneğin Sara Qedimova; “Küsüb Getti” desin onlarca yıl öncesinden kristal ve buğulu sesiyle sarmalasın bir pazar öğleden sonrasını. Yaşa onunla, geçtiği yollarda takip et onu. Sonra Nermine Memmedova’nın piyanosunun karşısına geç “Ay Işığı”nda. Sesinin büyüsü, ay ışığının bulutlu efsununa karışsın gece sabaha yol alırken. Sabahın ilk ışıklarıyla da “Şiire Gazele” ile bizden bir Ahmet Kaya gelsin dörtnala bıçkın, simsiyah ışıldayan atlarla.

Ahmet Yıldız hocamı, evet, tanıma fırsatım oldu. Biraz da sohbet etme. Dünyasının kapısını azıcık da olsa aralama. Kendi anlattıklarından çok duruşuna tanık olma ve daha çok başkalarından onu dinleme fırsatım oldu. “Ceza!” verdiği mesaiye geç kalan sağlıkçı, hekim arkadaşları bile sevgi ve tebessümle anlatıyorlar onu. Tırnak içinde deli de deseler, onu çok sevdiklerini anlıyorum, hissediyorum. İnsanları bir araya getiriş yöntemi tuhaf da olsa kendi gibi işte. Gezdiği, gördüğü memleketler, kendine kattıkları ve kendinden onlara katılanlar… Zaten farklı, özgür ruhunun onu taşıdığı başka başka yerler, insanlar, sevgiler.

Kendi köyünde, yol kenarında, yamaca doğru eğilen iki katlı müstakil evinin yanından her geçişimde evin yapayalnızlığı bir yana her an kapıdan çıkıverecekmiş hissi uyandıran bir Ahmet Hoca geçiyor gözlerimin önünden. Sabahın serininde ya da kavruk, tozlu bir yaz gününde tavuklara, kocaman beyaz kazlara, ördeklere “Merhaba!” diyecekmiş gibi. Bahçedeki fıstık ağacı, eğilmeyi pek bilmese de onu görünce bir söğüt gibi yerleri öpüverecekmiş gibi geliyor bana. Gözlerinin içinden geçerken güneş ışınları, muzip ama kibar gülümsemesi ile yoldan geçen bizlere güzel bir selam çakacak, gayet iyi biliyorum.

Evet. Salladı elini gerçekten. Boynundaki fularının kıvrımına, parmaklarındaki yüzüklerin ışıltısına takıldı gözlerim önce. Sonra da naif, güzel Türkçesi ve gırtlağını sıyırarak havaya sıcacık sunulan, kendisi tarafından hece hece açıklanan Kürtçe kelimeler doldurdu kulaklarımı.

Ne çabuk gidiverdiniz, sevgili hocam. Tedavinizin bir kısmına, o anlık iyileştiğiniz kısma tanıklık da etmiştim oysa. Sonrasında da yine tanıdık hastalar için görüşmüş, haberleşmiştik. Şimdiye kadar telefonumda çınlamış en beyefendi sestiniz.

Nurlar içinde uyuyunuz, sevgili hocam.

Biliniz ki “şimdilik yaşayanlar”, güzel şehrinizde sizin onlara her dokunuşunuzla, öğrettiklerinizle ve kazandırdıklarınızla sizi yaşatmaya devam edecekler…

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın