SU VE İYİLİK

Medeniyetimiz hem söz medeniyetidir hem su medeniyetidir. Su hayattır. Hayatın membaı, kaynağı sudur. Susuz bir hayat düşünülemez. 

 H₂O  = Ab-ı Hayat = Su

 Oksijen ve hidrojen birlikte hayatın membaı olan suyu oluşturur.

Yanıcı olan hidrojen ile yakıcı olan oksijen bir araya gelince, Farsların Ab-ı Hayat dedikleri hayat suyu ve bütün canlı organizmaların hayat kaynağı olan su oluşurken, ayrışınca farklı iki gaz açığa çıkar ve su diye bir şey kalmaz.

Varlık dünyasındaki evrenin bütün unsurlarına, yaratılışa uygun tarzda katma değer katan, yararlı olan, fayda sağlayan her şey iyiliktir. İyiliğin temel karakteristik özelliği hem taşıyıcı hem de bulaşıcı olmasıdır. Bu güzellikleri her  tarafa taşıyarak ve bulaştırarak, iyiliğin yayılmasını ve yaygınlaşmasını sağlar.

Harun Çiftçi, “Su ve Su Sağlığı; İyilik Temelli Bir İnceleme” adlı makalesinde şu analizi yapar:

“Su, hayatın kaynağı ve insan sağlığının temel bileşenidir. Su sağlığı kavramı, yalnızca içilebilir suya erişimi değil; suyun kaynağından kullanımına kadar olan süreçte fiziksel, kimyasal ve biyolojik bütünlüğünün korunmasını kapsar. Bu bütünlük hem ekolojik  denge hem de beşerî hayatın devamı açısından vazgeçilmezdir. Günümüzde iklim değişikliği, hızlı kentleşme, sanayi faaliyetleri, zararlı emisyonlar ve tarımsal kirlilik gibi etkenler su ekosistemlerinin sürekliliğini ve sürdürülebilirliğini tehdit etmektedir. Bu tehditler, sadece çevresel dengeyi değil, aynı zamanda toplumsal adaleti ve halk sağlığını da olumsuz yönde etkilemektedir. Su kalitesindeki bozulma; su yoluyla bulaşan hastalıklar, toksik madde maruziyetleri ve ekosistem tahribatı gibi ciddi sonuçlar doğurarak, insanın hem bedensel hem de ahlaki sorumluluk

alanına müdahale etmektedir. Su ve su ekosisteminin korunması, yalnızca

teknik veya yönetsel bir çevre politikası meselesi değil, aynı zamanda iyilik ahlakı çerçevesinde bir toplumsal sorumluluk ve ibadet bilincidir. Bu bağlamda sağlıklı suya erişim, insanın yaş am hakkının ayrılmaz bir parçası olduğu kadar, onun yaratılış gayesiyle de doğrudan ilişkilidir. Dolayısıyla su kaynaklarının korunmasına yönelik politikalar, bilimsel verilerle desteklenen; aynı zamanda vicdani, etik ve manevi temellere dayanan bütüncül bir yaklaşımı gerektirir”

Medeniyet tasavvurumuzun temel kaynağı Kur’an-ı Kerim şöyle buyurur:

 İnsan, Allah tarafından yeryüzünde halîfe olarak görevlendirilmiş; Temizliği, adâleti, israfın önlenmesini, yaratılış dengesini korunmasını üstlenmiştir (Kâf 50/30; er-Raʿd 13/11). “Yâ Âdemoğulları! Yiyin, için; fakat israf etmeyin. Şüphesiz O, israf edenleri sevmez” (el-A‘râf 7/31)

Peygamber efendimiz; “Akan bir nehir başında olsan bile, suyu israf etme” (İbn Mâce, “Tahâret”, 48) ve “Akan suları kirletmeyin” (Müslim, “Tahâret” diyerek su hassasiyetini ortaya koymuştur.

İyilik tasavvuru perspektifinden baktığımızda, suyun çok fonksiyonel bir yapı oluşturduğunu görebiliyoruz. Zira su bütün bir evrenle birlikte bizlere bir emanet ve iyilik taşıyıcısıdır. Rabbimiz, “Biz her canlıyı sudan yarattık”  ve “ biz suyu gökten indirip onunla size rızık verdik.” diyerek, bütün canlı organizmalarının kaynağının su olduğunu ve hayatiyetlerini sürdürmek için gökyüzünü bizlere tahsis ettiğini veciz bir şekilde ifade etmektedir.

 “Suyun kirletilmemesi, israf edilmemesi, adil paylaşımı ve sürdürülebilir

yönetimi hem ekolojik hem de ahlaki dengenin sağlanması açısından kritik önemdedir.”

Su nezahettir, su hayattır ve su iyilik taşıyıcısıdır. Bu iyiliği her yere taşımak, insan olmanın gereğidir. Su bizlere emanettir. Varlık dünyasında bu emanet bilinciyle suya yaklaşmak, ekosistemin zarar görmemesi, doğanın kirlenmemesi, insan sağlığının ve çevrenin korunması için su ile olan ilişkimizi azami derecede dengede tutmak görev ve sorumluluklarımız arasında yer almaktadır.  Su hem madde planında hem mana planında bütün kirlilikleri temizleyen, arındıran bir işleve sahiptir. Bu işlevi diri tutmak, onunla hem hal olmak sorumluluğumuzun gereğidir.