Hayalci değil hayatın içindeyim. Yazılarım ve şiirlerim hayatın içinden doğar ve yüreğimde, zihnimde yer eder. Oradan da yazı olur, şiir olur huzurlarınıza gelir.
Kapitalist, menfaatçi ve selam-sabahın azaldığı, herkesin Dünya'ya daldığı bir toplumda, eğer kapitale değil insanlığa, menfaate değil dostluğa ve köklerimizden, özümüzden gelen değerlere önem veriyorsan işin zor. Bunalırsın.
Bunalımdan çıkış için kim, hangi yönteme başvurur bilmiyorum. Ben yazı ve şiirlerimle huzur buluyorum. Adeta yazarak yaşıyorum.
Adeta yazmakla hayata tutunuyorum.
Bir ünlü yazar söylemiş ya, “yazmasam çıldıracaktım.” Biz de yazarak huzur buluyoruz.
Geçen gün sosyal medyada aynen şöyle yazdım: “Yazarak hafifliyorum, yazarak huzur buluyorum, yazarak kendime geliyorum, yazarak geleceğe güvenle yürüyorum. Adeta yazarak yaşıyorum.” Özellikle de şiirler. Şiirler beni hayata bağlıyor. Şiirlerim hayatın içinde ve yazarak, söyleyerek ve haykırarak huzur buluyorum. Yazarak umut buluyorum. Umudum yazmak, umuda yazmak. Budur benim ahvalim.
Evet , işte son günde yazdıklarım şiirler.
KİMİN UMURUNDA?
Düzen bozuk, hile hile içinde.
Bunca dert, çile çile içinde.
Ateş çemberinde bela içinde.
Ölüp gitsen kimin umurunda?
Yığın yığın sorunlar, kum gibi.
Çaresizlik bir uçurum gibi.
Tek başına, aynı bir mum gibi.
Sönüp gitsen kimin umurunda?
Betonlardan, çirkin yapılardan.
Haksızlıkla alınmış tapulardan.
Dünya malı dağıtılan kapılardan.
Dönüp gitsen kimin umurunda?
Garibanı, yoksulu ezen ezene.
Dokunulmaz hayvanca gezene.
Bu nizama, bu alçak düzene.
Küsüp gitsen kimin umurunda?
Bu bozuk düzenin esiri çok.
Yemiş yemiş şişmiş, karnı tok.
Ne söylesem boş, tesiri yok.
Sövüp gitsen kimin umurunda?
Gül dalında, bir garip bülbül öter.
Ne derdi, ne de çilesi biter.
Söyleme artık söyleme yeter.
Gülüp gitsen kimin umurunda
Ölüp gitsen kimin umurunda?
HERGÜN HERGÜN
Bazen şehirde, bazen kırlarda.
Su gibi akıp geçen yıllarda.
Gide gele işte bu yollarda.
Hergün hergün ağardı saçlarım.
Geçti zaman sanki yel gibi.
Bu Dünya yabancı, el gibi.
Aktı gözümden sanki sel gibi.
Hergün hergün çoğaldı yaşlarım.
Umudum kalmadı artık yarından.
Anlamadım yokumdan, varımdan.
Ne kaldı ki, ömür duvarımdan.
Hergün hergün yıkıldı taşlarım.
Kulak verip aklıma, iç sesime.
Kimi zaman da uydum nefsime.
Düşünmeden baktım keyfime.
Hergün hergün yığıldı suçlarım.
Yolculuk yakın, hazırdır bohçam.
Kefene girmez bir kuruş akçem.
Eski havasında değil bahçem.
Hergün hergün kurudu ağaçlarım.
Tek güvencem içimdeki iman.
Başka şey olmaz ruhuma ferman.
Bedenim yorgun, kalmadı derman.
Hergün hergün azaldı ilaçlarım.
Hergün hergün ağardı saçlarım.
GÜVENDEYİM
Vatan nedir, düşünmek bilmek gerek.
Allah uzak etmesin sonsuza dek.
Asla ve asla değişmez bu gerçek.
Toprağımın üstünde güvendeyim.
Bayrak nedir, Milletimin gururu.
Bayrak nedir, Milletimin huzuru.
Nesilden nesile verin bu şuuru.
Bayrağımın altında güvendeyim.
Vatanda insan korkusuz yaşar.
Sevinç içinde gezip de tozar.
Dünya benim olsa boş, ne yazar.
Toprağımın üstünde güvendeyim.
Çalış çabala, düşürme gayretini.
Bak da gör, muhteşem heybetini.
Anla değerini, bil kıymetini.
Bayrağımın altında güvendeyim.
Özün sağlam, her daim dosdoğru.
Korkma her daim başı dik yürü.
Koru Vatanı, sonsuza dek koru.
Toprağımın üstünde güvendeyim.
Vatanım elbet kutsaldır canımdan.
Huzur verir, her bir yanımdan.
Rengi savaşlarda akan kanımdan.
Bayrağımın altında güvendeyim.
Toprağımın üstünde güvendeyim.
Vesselam.
Ahmet Sandal