Florence Nightingale ve şefkatin savaşa karşı direnişi
Üsküdar Selimiye Kışlası’ndaki dört kulenin en yüksek olanının penceresinden Boğaz’ın sularına,
denizin en derinlerine dikmiş gözlerini…
Bulutlar geçerken bazen bembeyaz, pamuk pamuk
Yunuslar şeklinde, pofuduk pofuduk
Bazen güneşin pembe yansımalarıyla birer pamuk şekeri
Yüzyıllardır olduğu gibi göz kamaştırıcı; ışıl ışıl, pırıl pırıl deniz…
Martılar da öyle delice delmiyorlar denizi; sakince süzülüyorlar semalarda.
Biraz olsun dinleniyor bedeni ve ruhu işte o zamanlarda.
Ancak bugün hem deniz hem de gökyüzü bürünmüş grinin en koyu tonlarına.
Sanki birbirlerine ayna…
Fırtınalar kopuyor.
Dalgalar birbirine kulaç atıyor, tokat atıyor.
Deniz kızgın, gökyüzü kırgın.
Martılar çığlık çığlığa saldırıp duruyorlar denize, gemilere, savaş gemilerinin güvertesine…
Gemiler…
Savaş gemileri dedik ama öyle saldırmaya gelmemişler henüz Boğaz’a.
Kırım’dan dönüyorlar.
Osmanlı, İngiltere ve Fransa bu savaşta birer müttefik o ara.
Gemiler de savaşın yolcularını, yılgınlarını, kırık döküklerini, yaralılarını getiriyor kışlaya.
Bezgin bir geminin kendisini de getirdiği gibi bu kıyıya…
Florence…
Şimdi onların ölgün, bitkin, tükenmiş; üniformaları kana ve çamura boyanmış hâllerini izliyor.
Tanrı’nın emriyle, Allah’ın izniyle onların yaralarını temizleyip saracak.
Keskin, şahin gibi gri bakışlarıyla Florence, büyük bir vakarla bekliyor onları.
Odasında birkaç sandalye…
Mütevazı bir yatak…
Üzerinde çokça mektup ve not yazdığı ahşap masa…
Ve elbette bir “lamba”…
“Lambalı Kadın”ın tüm hayatı boyunca tek arzusu, bütün emeği, bütün koşturmacası çalışmak…
Hastalarının yaralarını sarmak…
Onlar adına ailelerine mektuplar yazıp yollamak…
Öğrencilerine sevgi ve teşvik dolu satırlar bırakmak…
Ama en çok da Tanrı’nın yanında olmak…
Henüz 17 yaşında duydu Tanrı’nın ilk çağrısını.
Ancak ne yapabileceğini anlayamadı.
Hayat ona zamanla ne yapması gerektiğini anlattı.
İçinde sonsuz bir merhamet ve şefkat denizi vardı.
Yaratan’a sığınıp girdi o sulara umutla.
Hastalıklara karşı kazanılan zaferin coşku ve huzuruyla…
Adanmışlık nişanı, kalbinin üzerinde bir kor, bir ateş…
Şimdi çoğaltılıp paylaşılmalı bu ateş.
Meşale meşale tüm insanlara taşınmalı meleklerin kanadında…
Ancak herkes iyileşemiyor ne yazık ki…
Görünüyor penceresinden Haydarpaşa Mezarlığı.
Tam o anda sızlıyor kemiklerinin her bir zerresi.
İçi sızlıyor, en içi…
O da almıştı savaştan nasibini.
Kendi brusellasının acısı, ölürken elini tuttuğu son hastasının acısına karıştı.
“Birini dahi vermeyeceğim sana!” diye haykırdı.
Elleri titrerken yumrukları sımsıkı.
Florence Nightingale Kırım’dan gelince gördü ki insanlar ölmüyor savaştan
Kanalizasyon yok, yemek yok, kırılıyor her yer mikroptan.
Hemen girişiyor işe.
Kanalizasyon yapılıyor.
Mutfak temiz…
Yerler temiz, yataklar temiz, yemekler leziz…
Askerler temiz, Yaralar temiz.
Pencereler açıldı.
Bahar içeri salındı.
Odalara doldu güneş.
Şimdi bütün yüzler güleç.
İnanılır gibi değil…
Ölümler tam %40 azaldı.
Buna bütün ülkeler şaşırdı.
Her yerden hastalara ve Florence’a destekler arttı.
İşte Tanrı’nın istediği çaba; duaların ötesinde burada canlandı.
Uzun upuzun koridorlarda hastaları gezerken geceleri,
bu sefer güneş oldu kendisi.
Yaralı askerler öperdi Azize’nin gölgesini…
Aslında zamandan sadece iki yıl geçmişti.
Ama tüm dünyaya yetecek kadar deneyim biriktirmişti.
Tüm dünyadaki hastanelerin ilk temellerini attı.
Dr. Besim Ömer Paşa’nın, Safiye Hüseyin Elbi’nin ve birçok öncü hemşiremizin yolunu açtı.
Onların açtığı aydınlık yol bizlere “bilimsel şefkati” anlattı,
Kimseler bilmezken el hijyeninin sağlıktaki önemini…
150 yıl kadar önce gözetmeksizin dil, din, ırk, mezhep farkı
Harmanlandı birbirine insan sevgisi ve Yaratan Aşkı
Onlarla inşa edildi onurlu tıp tarihimizin aydınlık, mermer gibi sağlam basamakları.
Allah’ın bize verdiği lütufla…
Hadi yürüyelim hep birlikte “Sevgi Yolu” edasında.
Bu ışıklı yolu bizlere açan tüm yüce hekim, hemşire, yazar, şair, tarihçi… insanlarımızın ruhu şad olsun!
Hemşirelik Haftamız kutlu olsun!