Bazı insanlar vardır, söyledikleri çıkınca gözlerinin içi parlar. “Ben demiştim!” derken dudakları hafifçe yukarı kıvrılır, hatta bazen bir gururla başlarını sallarlar. Ne büyük zaferdir onlar için haklı çıkmak. Bir nevi kişisel bir bayrak dikme anı. Ama hep merak etmişimdir: Haklı çıkmak gerçekten mutlu eder mi insanı?
Diyelim ki bir felaketi öngördün, söylediklerin bir bir oldu. İnsanlar seni dinlememişti, şimdi “keşke dinleseydik” diyorlar. O an bir haklılık duygusu yükselir belki ama içi sevinçle değil, buruklukla doludur. Çünkü haklı çıktığın şey, çoğu zaman bir olumsuzluk, bir kırılma ya da bir acıdır. O zaman da kendi kendine sorarsın: “Ben bu üzüntüyü mü istemiştim yani?”
Bir de günlük hayatın küçük haklılıkları var…
Eşinle, arkadaşınla, iş yerinde, trafikte, tartışmanın sonunda “ben haklıydım” deme ihtiyacı. Ama bu haklılık, çoğu zaman arayı açmaktan başka bir işe yaramaz. Çünkü haklı olmak, karşındakini haksız yapmak anlamına gelir. Ve karşındakinin kendini haksız hissettiği bir ilişkide, kimse kazanmaz. Haklıysan bile, huzursuz kalırsın.
Zaten çoğu zaman mesele haklı olmak da değildir; mesele anlaşılmak isteriz.
Ama orada da başka bir tuzak vardır. Anlaşılmayı haklı çıkmakla karıştırırız.
Oysa insan, bazen “haklı olayım” derken haksızlaşır. Sesini yükseltir, karşısındakini bastırır, ısrar eder, didişir. Sonunda belki “haklı” çıkar ama bir ilişki yıpranır, bir gönül kırılır, bir dostluk çatlar. Kazanılan şey nedir ki?
Kimi zaman da insan sadece haklı çıkmak için, karşısındakini dinlemeyi bırakır.
Sırf “ben haklıydım” diyebilmek için bile bile duvar örer.
Ama unutur; Haklılıkla yalnızlık arasında çok ince bir çizgi vardır.
Haklı çıkmak çok önemli değil. Hatta bazen hiç önemli değil.
Önemli olan, hakikate yakın durmak.
Önemli olan kalp kırmadan yürüyebilmek.
Önemli olan; bir tartışmadan haklı ayrılmak değil, dost kalabilmek.
Ve eğer bir gün illa da haklı çıkacaksak,
İnşallah bu; iyi niyetimizin, sabrımızın ve sevgimizin haklı çıkması olur.
İnşallah “ben demiştim”i acı bir gülümsemeyle değil, şefkatle fısıldarız.