Ramazan deyince çoğumuzun aklına kendi evimiz gelir. Aynı masa, aynı sandalyeler, mutfaktan yükselen o tanıdık telaş… Ezan okunur, aile bir araya gelir, günün yorgunluğu sofrada dağılır.
Ama bu şehirde bir ekip var ki bir ay boyunca kendi sofrasına doğru dürüst oturamayacak.
Adalet ve Kalkınma Partisi Batman Kadın Kolları’ndan söz ediyorum. Başlarında Seval Aksoy var. Her gün beş ayrı noktada iftar. Engelli bir ailenin evi, dar gelirli bir annenin küçük mutfağı, dağ köyünde mütevazı bir sofra… Sofralar değişiyor ama niyet değişmiyor. Yan yana oturmak. Bölüşmek. Dinlemek.
Bir akşam ben de onlara eşlik ettim. Dışarıdan bakınca “ziyaret” diyebilirsiniz. Ama içine girince bunun bir program değil, bir gönül işi olduğunu görüyorsunuz.
Seval Hanım’ın elini bırakmayan yaşlı kadınlar vardı. Ona sımsıkı sarılan çocuklar… Sevgisini nasıl göstereceğini bilemeyen anneler, hastalar, gençler… Kapıda ezanı bekleyen minikler. O evlerde teşekkürden çok başka bir şey vardı. Sahiplenme. “Siz bizdensiniz” duygusu.
İşin bir de görünmeyen tarafı var. Biz kendi evimizde iftarı açıp çayımızı içtikten sonra dinlenmeye çekilirken, onlar yeniden yola çıkıyor. İftardan sonra başka bir haneye, başka bir kapıya. Çay sohbeti diye başlayan buluşmalar, dert dinlemeye, çözüm aramaya dönüşüyor.
Hatta şunu da duydum. Aileleri zaman zaman sitem ediyormuş. “Bir akşam da bize uğrayın, bir iftarı bizimle yapın” diyorlarmış. Bu cümle bile aslında neyin fedakârlık olduğunu anlatmaya yetiyor.
Ramazan boyunca 300 aileye ulaşmak bir rakam olabilir. Ama o kapıların ardında kurulan bağ, istatistikle ölçülmez.
Adalet ve Kalkınma Partisi Batman Kadın Kolları Başkanı Seval Aksoy ve ekibinin Ramazan boyunca ortaya koyduğu yürekten gayreti takdir ediyor, kendilerini gönülden tebrik ediyorum. Sahadaki emekleri, dokundukları her hanede hissediliyor.